The Peasants, [Vol. 1]: Autumn

“For you, I’d do even more,’ she whispered, overcome with happiness at the praise.””

— Władysław Stanisław Reymont

“So 'twas I who pursued your man, was it? Yet there is none but knows how I always drove him from me! How, like a cur, he would whine outside my door, that he might have but the mere sight of a shoe of mine!”

— Władysław Stanisław Reymont

“True, now and again, out of sheer bitterness, I let my tongue wag; but there is something else at the bottom of my heart that makes me, willy nilly, rejoice or grieve with other folk. Nay, one cannot live quite separated from all.””

— Władysław Stanisław Reymont

“Dzień wstawał leniwie, stężały od chłodu i cały w stronach i w bolesnej cichości ziemi zamierającej; słońce blade i ciężkie wykwitało z głębin wieńca wron i kawek, co się zrywały gdzieś znad zórz, leciały nisko nad polami i krakały głucho, długo, żałośnie… a za nimi biegł ostry, zimny wiatr, mącił wody stężałe u rwał ostatnie liście topolom pochylonym nad drogami, że spływały cicho niby łzy - krwawe łzy umarłego lata, i padały ciężko na ziemię.””

— Władysław Stanisław Reymont