Jacques Ortis; Les Fous Du Docteur Miraglia
1802
Jacques Ortis; Les Fous Du Docteur Miraglia
1802
Translated by Alexandre Dumas
Jacques Ortis; Les Fous Du Docteur Miraglia is an epistolary novel by Ugo Foscolo, first published in 1802. The story follows Jacopo Ortis, who grapples with despair and loss as he mourns his homeland and contemplates exile after feeling betrayed by his country. The narrative explores themes of love, patriotism, and the struggle against fate, reflecting Ortis's internal conflict and longing in the face of oppressive circumstances. This work is notable for its emotional depth and its influence on Italian literature.
Editions
X-Ray
“Il cuore nella solitudine e nella pace va a poco a poco obbliando i suoi affanni, perché la pace e la libertà si compiacciono della semplice e solitaria natura””
— Ugo Foscolo
“Çoğunluğun sevgisi uzun sürmez ve uğursuzdur; amaca göre değil, şansa göre yargılar; işe yarayan cinayeti erdem, ona zararlı görünen dürüstlüğü alçaklık olarak tanımlar. Onun övgüsünü kazanmak için ise onu ya korkutmak, ya da pohpohlamak, yani sürekli aldatmak gerekir.””
— Ugo Foscolo
“Gezdiğim her yerde hep üç tip insan gördüm: Azınlık yönetiyor; birçok kişi birine hizmet ediyor; çoğunluk karanlık işler çeviriyor. Biz ise yönetemiyoruz; pek kurnaz da değiliz, kör de değiliz, boyun eğmek de istemiyoruz; karanlık işlere bulaşmaya da tenezzül etmiyoruz. En iyisi, ne bir parça ekmek bulabilen, ne de dayak yiyen sahipsiz köpekler gibi yaşamak.””
— Ugo Foscolo
“Evet doğru! Şanssızlar, acı ekmeklerini yedikleri, gözyaşlarına karışmış sularını içtikleri bu dünyadan başka bir dünyaya muhtaçtırlar. Hayal öyle bir dünya yaratıyor, yürek de onunla avunuyor. Bu dünyada hep mutsuzluğa mahkûm olan erdem, bir gün ödüllendirilme umuduyla, varlığını sürdürebilmek için direniyor. Fakat alçak olmamak için dine gereksinim duyan kişiler ne zavallıdır!””
— Ugo Foscolo
“Ey Aşk! Güzel sanatlar senin kızlarındır.””
— Ugo Foscolo
“Eğer felaketler yaşam yükümüzü ağırlaştırırsa, onu bir başka mutsuzla paylaşmaya koşarız. O da, gözyaşlarına tutsak olmuş tek kişi olmadığını anlayarak avunur. Ama yaşamımızı bir anlık bir mutluluk bile aydınlatsa, bu şansımızın paylaşınca azalacağından korkarak, hemen içimize kapanırız ya da gururumuz bu zaferin tadını çıkarmamızı öğütler. Ayrıca, üzücü ya da mutluluk verici olsun, tutkusunu tüm ayrıntılarıyla betimleyebilen kişi, bu tutkuyu çok daha az duyumsar.””
— Ugo Foscolo
“Tutkulu insanlara zayıf insanlarmış gibi davrananlar, ateşlenip yatağa düşmüş hastaya deliymiş gibi davranan doktora benzerler.””
— Ugo Foscolo
“...[D]oğanın yoksula da zenginin varlığından bir hak tanıdığını vicdanlarımızda hissettiğimiz için, elimizde fenerle, yoksulu haksız kılacak yeni nedenler arıyoruz.””
— Ugo Foscolo
“Tanrı sizi benim 'çılgınlıklarım'dan korusun; beni de sizin 'bilgeliğiniz'den koruması için ruhumun olanca gücüyle ona yalvarıyorum.””
— Ugo Foscolo







