The Gadfly

“خرمگس به ناگهان دست هایش را با حرکتی پرشور از هم گشود و گفت آیا هرگز با خود فکر نکرده اید که این گوژپشت بینوا هم انسان است و روح دارد؟ یک روح زنده که تلاش می کند ولی با این وضع و حال، اسیر این پیکر خمیده شده و ناگزیر به بندگی است؟ شما که نسبت به هر چیزی این قدر حساس و نازک دل هستید؟ شما که دلتان به حال جسمی در لباس احمق ها می سوزد ، هرگز به روح بدبختی که حتی آن لباس رنگارنگ را ندارد که برهنگی وحشتناکس را بپوشاند فکر کرده اید؟ شما به روحی بیاندیشید که از سرما می لرزد و از شرم و بدبختی در برابر آن همه انسان خفه می شود. او ریشخندهای مردم را که مانند تازیانه ای به وجودش می خورد حس میکند و خنده هایشان را که مثل آهن تفته ای تن سوز است لمس می کند!بله، شما به روحی به انسانی بیندیشید که دربرابر چشم آنان با درماندگی نگران کوه ها است که بر او فرو نمی ریزند. نگران صخره هاست که پنهانش نمی کنند و سرانجام به موش هایی که می توانند خود را درون سوراخی پنهان کنند،رشک می برد این را هم فراموش نکنید که روح لال است. صدایی ندارد که فریاد برآورد، باید تحمل کند و باز هم تحمل و باز هم تحمل...””

— E. L. Voynich

“The longer a thing is to take doing, the more reason to begin at once””

— E. L. Voynich

“We are all fit for better things than we ever do””

— E. L. Voynich

“It matters just as much what to do, whether people hate you or love you””

— E. L. Voynich

“Do you think you didn’t hurt the man you killed?””

— E. L. Voynich

“Oh, yet come back, come back to me, beloved; for I repent me of my choice! Come back, and we will creep away together, to some dark and silent grave where the devouring army shall not find us; and we will lay us down there, locked in one another's arms, and sleep, and sleep, and sleep.””

— E. L. Voynich

“I believed in you as I believed in God. God is a thing made of clay, that I can smash with a hammer; and you have fooled me with a lie.””

— E. L. Voynich

“And the natural result was that I got a dip into the real hell to cure me of imagining sham ones.””

— E. L. Voynich

“Has it never occurred to you that that miserable clown may have a soul–a living, struggling human soul, tied down into that crooked hulk of a body and forced to slave for it? You that are so tender-hearted to everything–you that pity the body in its fool’s dress and bells–have you never thought of the wretched soul that has not even motley to cover its horrible nakedness? Think of it shivering with cold, stilled with shame and misery, before all those people–feeling their jeers that cut like a whip–their laughter, that burns like red-hot iron on the bare flesh! Think of it looking round–so helpless before them all–for the mountains that will not fall on it–for the rocks that have not the heart to cover it–envying the rats that can creep into some hole in the earth and hide; and remember that a soul is dumb–it has no voice to cry out–it must endure, and endure, and endure.””

— E. L. Voynich