Je mag zeggen wat je denkt

De meeste columns gaan nergens over. Ze zijn flinterdun. Hebben de diepte van een rubberboot. Weer een mening van weer een stukjesschrijver over weer een onderwerp waar hij of zij niet of nauwelijks iets van afweet. Tijdverdrijf, nee tijdverspilling is het, het lezen van de meeste columns. Maar neem dan die van Andreas Kinneging, professor Kinneging welteverstaan. Die zijn van een geheel andere orde, van een volkomen ander kaliber. Het zijn glasheldere, sprankelende minicolleges. Columns waar je een heleboel van leert. Columns die voor de verandering ergens over gaan. Die grote thema's als onderwerp hebben. Zonder flauwe grappen, kinnesinne en vliegen afvangen. Zonder de boosheid en azijnpisserij die we uit de vele columns zo goed kennen. Columns over ideeën, goede en slechte. Geschreven sine ira et studio. Over de actualiteit en het blijvende, over het verhevene en het verschrikkelijke, over recht en onrecht. En dat allemaal in prachtig Nederlands van onovertroffen klaarheid. 0.