De schoonheid van het nee

De mooiste aller Griekse tragedies begint met een kleine daad: een jonge, koppige vrouw strooit een dun laagje zand op het lichaam van haar gesneuvelde broer. Alleen was dat gebaar haar verboden door de strenge heerser van haar stad. Zo is Antigone een symbool geworden voor het verzet van het individu tegen de staat, voor de kracht van het vrouwelijke tegen-over het mannelijke, voor de voorrang van de goddelijke wet op die van de politiek, voor een individuele ethiek die sterker mag zijn dan een formele. Wat fascineert zo in deze weerbarstige Antigone, geportretteerd door Sophocles, de tragicus van het verlangen en de anatoom van de ziel, welke drang leeft er in haar verzet en hoe slaagt zij er in Shelley te verleiden, en Goethe, Hölderlin, Hegel, Kierkegaard, Brecht, Lacan en Heaney - en misschien ieder van ons? 0Op deze vraag geven een aantal bekende essayisten een antwoord, onder wie Marc De Kesel, Dirk De Schutter, Arnon Grunberg, Ger Groot, Annemarie Halsema, Bart Philipsen, Ben Schomakers.