Uitgelezen werk

Stijn Streuvels overleed vijftig jaar geleden (15 augustus 1969). Voor het Stijn Streuvelsgenootschap een gelegenheid om een drietal 'uitgelezen' werken van Streuvels voor het voetlicht te brengen. We openen dit vierentwintigste jaarboek met een facsimile van de mooie novelle Lente uit Lenteleven. Patrick Lateur kadert Lente in het geheel van Streuvels' oeuvre. De hoofdmoot van dit jaarboek is gewijd aan Streuvels' canonwerk Het leven en de dood in den ast. Paul Thiers stelt de bibliografie van het werk samen. Toon Breës geeft een grondige analyse van dit 'meesterwerk' over het zich steeds herhalend, mechanisch en ogenschijnlijk zinloos werk van de astarbeiders. Met zijn verbeeldend talent en het talent van zijn woordkunst om die verbeelding uit te drukken, heeft Streuvels 'een literair kunstwerk gecreëerd van wereldniveau'. Marcel De Smedt bestudeert de Duitse vertaling die Werner Ackermann in 1936 van Het leven en de dood in den ast maakte en concludeert dat de vertaler een kwalitatieve en adequate vertaling heeft afgeleverd.00In zijn bijdrage 'De vlaschaard (1907), een troebele bron van kennis' betoogt Bram Lambrecht dat de protagonisten in De vlaschaard levenswijsheid verwerven, doch ook met onopgeloste vragen en onverklaarbare emoties worden geconfronteerd. Naast artikels over een paar uitgelezen werken van Streuvels nemen we nog enkele extra bijdragen uit de Streuvelsstudie op. Stijn Vanclooster staat stil bij twee brieven uit de door hem uitgegeven briefwisseling tussen Stijn Streuvels en Antoon Coolen. Bij wijze van inleiding op Vancloosters brievenuitgave richt Erik Vlaminck zich in twee brieven tot Streuvels en Coolen en constateert dat beiden geen blad voor de mond nemen. Martin Vanhaverbeke toont aan de hand van fragmenten o.m. uit In oorlogstijd en Prutske aan dat Streuvels sommige situaties met de nodige humor weet in te kleuren.